Vakantie

Op vakantie gaan met koeien is een uitdaging. Want de koeien vinden het niet erg, denk ik, heb ze er nooit over aangesproken, maar die boer he. Die boer die denkt, of weet eigenlijk zeker, dat hij het allerbeste van de wereld voor zijn dieren kan zorgen. Dat is ook zo, daar twijfel ik geen moment aan.

Maar soms kunnen andere mensen ook best goed voor je dieren zorgen. Ik bedoel: je kinderen moet je toch ook vijf dagen per week overlaten aan de goede zorgen van het personeel van de basisschool of voortgezet onderwijs. Die juffen en meesters doen het ook vast niet zo goed als wij het zelf zouden kunnen, maar we durven het aan.
Dus een vreemde boer in de bijt zou misschien best kunnen. Ik denk niet dat de dames er een druppel minder melk om geven. Of ben ik nu de harteloze boerin van buiten? Die gewoon haar weekjes vakantie in Frankrijk, Italie of Oostenrijk mist? Harde broodjes, lekker wandelen door de bergen, hangen aan een meer met niet meer zorgen dan welke bikini je die dag zal aantrekken?

Als ik het verzucht, zeggen vriendinnen: Jij hebt toch de boerderij? Daar kun je ook vakantie vieren. O ja? Ook als boer gewoon elke dag en avond (en soms nacht) in de stal zit vanwege kalverij of binnen halen van graan of hooi? Dat de dagen maar gewoon zijn zoals ze zijn.

Dat is op zich nog niet eens echt zo'n groot probleem; er zit natuurlijk veel meer achter. Op vakantie gaan betekent andere dingen zien, andere mensen spreken, mooie gebouwen bezoeken, ander landschap verkennen, betere temperaturen voelen. En vooral dat laatste is de afgelopen jaren niet echt een plezier in Nederland. Ook nu, na onze eerste vakantiedag, voel ik het...de regen kruipt in mijn botten. In het najaar gaan we ver weg. Nu de boer nog even voorbereiden.