Het is nu even rustig op de boerderij. Want een veestapel hebben en houden is veel werk, maar een kudde jongedames in bedwang houden kost nog veel meer energie. Juist, we hadden bezoek. Kleine nichtjes, met tassen vol oude kleren en laarzen, met hoge, schrille stemmetjes, met rode wangen en verwachtingsvolle blikken richting mijn boer omdat hij de held met tractor is. Heerlijk...Als je zo vol overgave het platteland komt beleven.
Want een kalfje dat je hand likt is een ervaring die je je leven niet vergeet. En dat je de aardappels van de overbuurman in stukken kunt hakken en daarna in de oven bakt, is toch wel fantastisch. Het is misschien wel zielig dat dieren doodgaan, maar dat draadjesvlees waar je nooit genoeg van krijgt, dat is toch wel een koe uit de stal waar je net nog rondliep. De stilte 's nachts, da's dan een van die dingen waar je wel even aan moet wennen. ,,Ik ben bang voor al die gekke geluiden'', kwam een klein nichtje naar beneden met een trillend lipje. De gekke geluiden bleek de stilte van het donkere buitengebied te zijn. Niks horen is ook gek.
In de middag regent het, maar dat weerhoudt niemand ervan om toch de trampoline flink te gebruiken. Modderschoenen, op de schommel, de klei vliegt in het rond. En zo kan ik de hele week nog wel doorgaan. Dat mijn kinderen kunnen opgroeien in dit unieke stuk Nederland is een voorrecht. Dat heb je pas weer goed door als er mensen op bezoek zijn geweest. Vooral kleine mensen. Die nog zo oprecht kunnen verzuchten dat het zo leuk is hier.
Op zulke complimenten kan ik de rest van de winter nog even teren.
