Het waterpistool van vorig jaar ligt onder een laag zand in een zielige zandbak. Zielig omdat de katten het speelplekje van de kinderen hebben gedegradeerd tot kattenbak. Als mijn zoon zijn hand uit wil steken om het waterpistool te pakken, krijgt hij dan ook een oerkreet van zijn moeder om zijn oren: een beetje bacteriën kan heus geen kwaad, maar om nu vol met je handen in de kattenpoep te grijpen gaat mij toch ook iets te ver...
Dat het mogelijk is, dat heerlijke spelen in de tuin, dat komt omdat de lente is aangebroken. De boeren zijn bij ons al weer aan het beregenen geslagen, want de grond is eigenlijk al iets te droog... Het is ook nooit goed, maar voor mij kan het niet beter. Een klein zonnetje, een paar wolkjes aan een verder strakblauwe lucht, geef mij de lente en de kriebels komen vanzelf.
Genieten van het leven op de boerderij begint weer in deze tijd van het jaar. De winterslaap is definitief voorbij, de tractors razen weer over de weg en de akkers zijn weer in beweging. Er ontstaan weer gewassen. Het leeft weer op het platteland. Nu is het wachten op de eerste enthousiaste fietsers die verdwaald zijn vanaf hun route langs Almere. Pas als er een paar verwaaide fietsers met verschrikte blik op het erf zijn geland om te vragen waar nou toch dat fietspad ligt, is de lente officieel begonnen. Wie stapt binnenkort op de trappers in Flevoland om het prachtige buitengebied te bezoeken?
.JPG)
